|
Peiper Tadeusz
(1891-1969)
Ten hymn z jedwabiu ponad okrucieństwem cukru;
ta wstęga, którą wykwita z miękkich liści trzewika,
i darząc napiwkiem światła tłumne zmarszczki bruku,
topi ulicę w modlitwie, gdy wśród niej światłem zamiga;
która wieczorowi kładzie na stopy południe białe,
a jeśli nie jest słońcem, to jedynie dlatego,
że słońce tylko świeci, ale nie umie być kwiatem;
która, zwołując pacierze wonną ciepłą kredą,
znika w plisowanym namiocie z krepdeszyny
– a wiatr nurza się w tej sukni niby usta w pucharze –
znika i żyje dalej? sklepień lśniące pyły
błogosławią ją? kłamie? lży obrazy moje i wasze?
spływa na uda jakie? przenosi rozkwitłe srebra
na rzeźbione wazy o kształcie włoskiego dnia, na biodra?
wachlarzem lśnień gładzi parę gołębi, która rozpiera
obłok koszuli? i jaka jest jej przystań? ta noga.
Ostatnie uaktualnienie : 11-11-2008 13:20
|
|
Komentarze użytkowników  |
|
Średnia ocen użytkownika
Brak ocen |
|
|
